حرفِ من اينه :
عشقي كه با چاقو زدن به درختِ سَرِ گُذر شروع بشه ،
خونهي آخرِش بدبختيِ !
عاشقاَم عاشقاي قديم
كه اسمِ طرفُ رو تَنِشون خالْكوبي ميكردن ،
نه اين كه ناخونْگير وَردارنُ
تنِ درختاي بيزبونُ
به هواي يادگاري پاره پاره كنَن !
از همينِ كه عشقاي اين زمونه ،
هَمْسنُ سالِ حُباباي آبَن !
نفرينِ درختا رُ دستِ كم نگير !
آخ كه چه حالي داره !
چِش به راهِت باشم ،
بارون بياد ،
تو نياي و من
خيسِ خيس
تمومِ اون خيابونِ طولُ درازِ بيمغازه رُ�
پياده گَز كنم ،
خودمُ به خونه برسونمُ
از گِلُ شِلِ روي كفشام
بفهمم كه چقدر دوسِت دارم !
آخ كه چه حالي داره !
چِش به راهِت باشم ،
بارون بياد ،
تو هَم بياي و من
دست تو دستِ تو
تمومِ اون خيابونِ طولُ درازِ بيمغازه رُ
پياده گَز كنم ،
بعد خودمونُ به نيمكتِ پاركِ پَرتِ بَرِ اتوبانْ برسونيمُ
تو از برقِ توي چشامْ
بفهمي كه چقدر دوسِت دارم !
آخ كه چه حالي داره !
همين خيالا ،
همين آرزوها ،
همين خوشْباوَريا ،
همين اومدْ نيومد كردنا...
زندگيْ دلْدلِ همين همينهاس !
بِهِم نخند
اما تو دَرَكه ،
هر دَفه كه اون الاغْچيِ اَحمق
با چوب به گُردهي الاغا ميزَد ،
دردِ عجيبي تو تَنِ من ميپيچيد !
حالا تو اسمِ اين احساسُ چي ميذاري ؟
يا من الاغم ،
يا آدما آدم نيستن !
هر چي هست ،
از چشاي دُرُشتِ اون الاغي كه ميلَنگيد ،
ميشد فهميد كه چقدر دِلِش ميخواد
با يه جُفتَك اون الاغْچي رُ بفرسته تَهِ درّههاي دَرَكه ،
تا به دَرَكْ واصل بشه !
اينُ ميشد ،
از چشاي خيسِ دُرُشتش فهميد !
صَد دفه هَم كه لاي انگشتِ شَستُ اِشارهمُ گاز بگيرم
بازم اين سوالِ سِمِج مياد سُراغم كه :
وقتي ميشه وجودِ هوا رُ
با فُرمولاي فيزيكُ شيمي ثابت كرد ،
چرا يه فرمولِ بيكلَك
واسه اثباتِ خيلي چيزاي ديگه نيست ؟
آقا ! اجازه !
يه سوال داشتيم :
ما كلاس اوّليا
كه هَر روز تو مراسمِ صُبگاه
دَه تا زنده بادُ مُرده باد ميگيم ،
وقتي بزرگ شُديم
ميتونيم آدماي ديگه رُ دوس داشته باشيم ؟
خودت گفتي !
نگو يادم نيس !
گُفتي هَمچي كه اون پَرَنده آخريِ بخونه ،
هيچ ديواري باقي نميمونه وُ
تمومِ اين پنجرههاي تَنگِ زنگْزده
از قِداست مياُفتن !
حالا بِهِم بگو !
حالا كه اون پَرَندهي تُك شيكسّه زيرِ گوشِت خونده وُ
ديواراي دورُ وَرِت رُمبيدن ،
بگو آزادي چه طعمي داره ؟
هَلاكتَم !
بيسَرُپاتَر از تمومِ خاطرخواهاي دورُ وَرِت !
يه غُربتيِ آسمونْجُل
كه غروبِ هَر پنجشنبه زنگِ درِ خونهتونُ ميزنه وُ
نونْ خُشكاي كپَك زدهتونُ
با بلوراي قشنگِ نمك عوض ميكنه !
خونهي شما بالاي كاشانكُ
خونهي ما پايينِ قرچك !
اِسما نزديكُ رَسما دور !
اين دِلِ وامونده هَم
به همون يه نگاهِ حلالِ هَر هفته خوشِ وُ
به قصههاي باحالِ ننهجون
كه آخرشون هفت شبانه روز عروسي بود !
عروسيِ پسرِ گدا
با دخترِ شاپريون !
تا هزارتا آدمِ فَلَكْزده خاكسترْنشين نَشَن ،
يه دونه از اين بُرجاي بيپدر قَد نميكشن !
اين جمله رُ خيلييا گفتن !
خيلييا ميگَن !
خيلييا كه خونهشون
طبقهي آخرِ همين برجاي دِيلاقِ !
تازه فهميدم كه آوازهخون نه آواز
بَدترين فيلمِ تاريخِ سينماس !
يادت باشه بعد از اين
قبلِ گوش دادن به هر حرفي
ببيني اين كيه كه داره حرف ميزنه !
كفّههاي ترازوي پيزوريِ اين روزگار ،
ناكوكتَر از ترازوي بقّالِ محلّهي ماس !
جونِ تو !
آخراي بهشتْ زهرا
چَن هكتار زمينِ بيصاحب هَس
با چَن هزارتا سنگِ گورِ لَب به لَب
كه هيچ اِسمي روشون كنده نَشده !
هَر دَه سال يه بار
اون زمينُ با لُدِر شُخم ميزننُ
مُردههاي تازه ميكارن !
هيشكياَم نميدونه
كه اين همه مُردهي بيشناسنامه
نِفلهي كدوم تيرِ غيبياَن !
لعنتْ به جنگْ !
اينُ يه پسرْبچّهي افغانْ ميگُفْ
كه گيوههاشُ
با جُف پاهاشْ
تو ميدونِ مينْ جا گذاشته بودْ !
16نشانه كه وقتش رسيده شغلتان را ترك كنيد