من تلاش ميكنم پس هستم

شعر را براي سرگرم كردن

و خوشحال كردن من

به من دادند

و من بايد امانتشان را

به آنها باز گردانم

بعد از باران

آفتاب شده

و قطره هاي باران

سر شاخه هاي درخت

مثل ستاره ها

چشمك مي زنند

چند تن از خدايان آمدند

نه صورتشان را مي بينم

و نه اسمشان را مي دانم

و معبدي را نشان دادند

فراسوي ابرها

و در آن سوي خورشيد

من ِمن را به رحمت فراموشي

اميدوار كردند

شبحي از سكوت  را

خواهند ديد

آنگاه كه سر خود را

بالا خواهند گرفت

براي ديدن من

آنها كه دفترهاي شعرم را

بعد از من ورق

خواهند زد

تنها گذشته اي را كه

به ياد مي آورم

گذشته شعرهايم

هستند

اگر شعر نبود

زندگي من چه تلخ

گذشته بود

به آنجا رسيده ام

كه مي دانم

دنيا مال خودش نيست

و من مال خودم نيستم

من دست به سفيد و سياه

نخواهم زد

مبادا دستم براي شعر نوشتن

كثيف شود

من زندگيم را

براي كس ديگري

زندگي كردم

كه نميدانم كيست

مرگ مهلتي خواسته از ما

براي زندگي

كردن