معصيت بودن

از روي مهر با من دل خسته يار شو

پاييز كوچه هاي دلم را بهار شو



اي مانده در نهان درختان آفتاب

چون غم ميان سينه ي من ماندگار شو



پايان التهاب، شروع نگاه توست

من يك كوير تشنگي ام، جويبار شو



در دوزخي كه معصيت بودن آفريد

آرامش بهشتي يك چشمه سار شو



كي بي حضور آيينه ها مي توان شكفت

اي دل تو رو به روي من آيينه دار شو