قلم

كاش در روزنه‏ى نور تو بود

چشمه اشك مرا

و در آن تاريكى

مى‏درخشيد به من

كاسه‏اى نور شبى

بتراود بر من

آب بى‏مشك مرا

حاصل عمر من است

كه قلم بارانى است

و اگر با من نيست، چه زلال است مرا؟

و اگر با من هست، چه زوال است مرا؟

در شبى يلدا وار مى‏رسد مرد بلور

آن كه بى‏رحمى او ورد لب‏هاى من است

كه در عشق بى‏رحم است

نه در ايوان تگرگ

كاش در روزنه نور تو بود

چشمه اشك مرا

حاصل عمر من است

كه قلم بارانى است