مريم

آيه‏اى مى‏خوانم

پُر از نور و شفق

پُر تكبير و خَلَق

من همان آيه تكبير توام

كه درخت لب جوى

ورد لب مى‏خواند

سوره مريم را

آيه ي عيسي را

واژهيوسف را

من به عنوان همان آب زلال

مى‏روم در دل دشت

در پى نخل بزرگ

كه پُر از خرما بود

تا كه از پاى درخت

نام و عنوانم را

ز ازل بردارم

كه منى نيست بجز

من بى‏حاصل را

سوره مريم را به قضا مى‏خوانم

من بى‏معنا را