ساز

 لب اندوه مرا

لب شب گاز گرفت

آن زمانى كه شبه باز شدم

شبهى مى‏ديدم

كه به رنگ گل برف

به زمين مى‏آمد

با دو صد كينه سرخ

به كمين مى‏آمد

من در آن نقطه كه آواز شدم

نى توفان زده‏اى بودم و بس

كه چنين ساز شدم

باشد آخر كه به چنگ مى‏آيم

بار من دف باشد

از خروشيدن دف

نامم اشرف باشد

باشد آخر كه به چنگ مى‏آيم

بار من كف باشد

نه به رنگ كف آب

كه من آبى باشم

بهر نوشيدن گل