قمريان

آنان كه خاك راه تو را سرمه دانه مى‏سازند

به صدر مجلس ما آشيانه مى‏سازند

ما حاملان بهانه‏ايم و تو خود داس و دانه‏اى

وين قمريان كه دانه به شوقت بهانه مى‏سازند

بيا كه آستان تو اين غم فرو برد

بيا كه نام تو چون دروغ زمانه مى‏سازند