همدست خون و همسفر رويا

دهان دهكده ام صحراست
مي تابدم
فانوس عارفانه
جنون آبشار اوست
پروانه ي پريدن چندين سال
در
شرق آبراه شمالي
از پيكري به پيكر ديگر
مهتاب در شناست
در او قرار ندارد
خاك
با عطر بيكرانه ي زيتون
گاهي كه بي پلنگ دره هاي فلسطين
آرام مي شوند
در او قرار خاك و خاطر من افسوس
سال هزار و سيصد و هفتاد و چندم است
عمرم
جلو زده ست
از من
انگار دامني از اتراق
خوابي كه لخته لخته مي برد افسون
از آستين شيطان
پروانه ي پريدن چندين سال
در غرب بال هاي خامش آن گنجشك
پاييز دست جهان را بريده اند
موجي نمي خورد تحمل خاكستر
مي تابدم
فانوس عارفانه
از
پيكري به پيكر ديگر