از وهم زيباتر

نديدم آتشي از نغمه هايت شعله آواتر
نمي بيني كويري از دل من باد پيماتر

دوباره مي نشيني پيش رويم، ساكت و غمگين
و من گم مي شوم در وسعتي از وهم زيباتر

بگو در وسعت تنهاييت مانند من هرگز
كسي را ديده اي در خويشتن تنها و تنهاتر؟

من امشب از خودم هم رفته ام، هرگز نمي يابي
كسي را اين چنين در بي شكيبي ناشكيباتر

ميان اين همه بي راهه و راهي كه مي بيني
يكي ما را به شهري مي برد لبريز روياتر

همان راهي كه روزي تكسواراني شگفت ، از آن
گذر كردند و شد از خونشان دامان صحرا ، تر

حقيقت همچنان در بازي خورشيد با ابر است
كه گاهي مي شود پيدا و پنهان...گاه پيداتر

زبان ديگري بايد براي گفتگو با تو
كه باشد واژه هايش از خود آيينه گوياتر