از سرزمين اينه و سنگ

 او ، هر چه بود  با عطش خويش

 گام مرا

 تا انتهاي خاطره ي سنگ :

- جمع بزرگ هسته و گردش -

        مي برد .

و در بُعد منظومه هاي  ذهنم

 با هسته ،

        ذره ،

            گردش ،

پيوند مي خورد .

و من

تا خويش را در آينه ي سنگ

 با فرصتي به پهنه ي يك فصل ، بنگرم

 او :

        - سيال آن عطش -

در زير پوستم

 مدّ مديد شد .

از ارتفاع شيري شبگير

 رفتم ، تا دره هاي شام

 و درعبور ، زاويه ي باز روز و شب

 پشت حصار هستي

 خميازه هاي ممتد خورشيد را ،

                                اندازه مي گرفت .

 همواره گام من

 با شيب تند شب ، زاويه اي قائم مي سازد

 و ذهن را ، 

در جست و جوي هستي

 تا انتهاي خاطره ي سنگ ، مي بَرَد .

 تا مرگ

 تا كمال رهايي

 بايد گذشت

 از سرزمين آينه و سنگ .