بت تراش

پيكر تراش پيرم و با تيشه ي خيال

يك شب ترا ز مرمر شعر آفريده ام

تا در نگين چشم تو نقش هوس نھم

ناز هزار چشم سيه را خريده ام

بر قامتت كه وسوسه ي شستشو دراوست

پاشيده ام شراب كف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ايمني دهم

دزديده ام ز چشم حسودان ، نگاه را

تا پيچ و تاب قد ترا دلنشين كنم

دست از سر نياز بھر سو گشودام

از هر زني ، تراش تني وام كرده ام

اما تو چون بتي كه به بت ساز ننگرد

در پيش پاي خويش به خاكم فكنده اي

مست از مي غروري و دور از غم مني

گويي دل از كسي كه ترا ساخت ، كنده اي

آن بت تراش بلھوس چشم بسته ام

يك شب كه خشم عشق تو ديوانه ام كند

ببينند سايه ها كه ترا هم شكسته ام