كشيد و رفت

يك آسمان ستاره ي آتش گرفته را
بر التهاب سرد قرونم كشيد و رفت

 
من در سكوت و بغض و شكايت ز سرنوشت
خطي به روي بخت نگونم كشيد و رفت

تا از خيال گنگ رهايي رها شوم
بانگي به گوش خواب سكونم كشيد و رفت

 
شايد به پاس حرمت ويرانه هاي عشق
مرهم به زخم فاجعه گونم كشيد و رفت

تا از حصار حسرت رفتن گذر كنم
رنجي به قدر كوچ كنونم كشيد و رفت

 
ديگر اسير آن من بيگانه نيستم
از خود چه عاشقانه برونم كشيد و رفت