غزل 25

اي چشم هات، مطلع زيباترين غزل!

با اين غزل، تغزل من نيز مبتذل

شهدي كه از لب گل سرخ تو مي مكم

در استحاله جاي عسل، مي شود غزل

شيرينكم!به چشم و به لب خوانده اي مرا

تا دل سوي كدام كشد قند يا عسل؟

اي از همه اصيل تر و بي بديل تر

وي هر چه اصل چون به قياست رسد بدل

پر شد ز بي زمان تو، در داستان عشق

هر فاصله كه تا به ابد بود، از ازل

انگار با تمام جهان وصل مي شوم

در لحظه اي كه مي كِشَمت تنگ در بغل 

من در بهشتِ حتم گناهم، مرا چه كار

با وعده ي ثواب و بهشتان محتمل؟