غزل 8

از زمزمه دلتنگيم از همهمه بي زاريم

نه طاقت خاموشي نه تاب سخن داريم

آوار پريشاني است رو سوي چه بگريزم؟

هنگامه ي حيراني است خود را به كه بسپاريم؟

تشويش هزار "آيا" وسواس هزار "اما"

كوريم و نمي بينيم ورنه همه بيماريم

دوران شكوه باغ از خاطرمان رفته است

امروز كه صف در صف خشكيده و بي باريم

دردا كه هدر داديم آن ذات گرامي را

تيغيم و نمي بريم ابريم و نمي باريم

ما خويش نداستيم بيداريمان از خواب

گفتند كه بيداريم گفتيم كه بيداريم

من راه تو را بسته تو راه مرا بسته

اميد رهايي نيست وقتي همه ديواريم