دين مني - فرهاد نامي

مبلغي هست كه من مشتري اخمِ توام

 مقصدي هست كه من رهروِ ايماي توام

 گِلِ من ، مدهوش آب تنِ توست

 تويي آن مذهب و دين و وطنم

 راهِ من ، خطِ دستان تو است

 پلكِ من ، دستخوشِ تاراتِ پَرَت

 قطره قطره ، من شَوم قربانِ درياي لبت.

 درياي بتي ، تو ميكده ، تو صادقي ، گِراني

 تو محفلي ، تو جِرمي و تو عنصر

 تو حافظي ، تو مسجدي ، تو كوكبِ درخشان

 تويي همان مرهمِ زخمِ پنهان.

 ... روي شنهاي نفيرم ، چرا از راه گفتم؟

 وليكن زيرِ لب ، اسم تو بود و پَرِ ناز

 صحنه ي ديدِ من ، آن جسمِ پري نازِ تو بود

 روي گُل ، عطرِ تو پيچيده به صبح

 مهتاب ، اسمِ تو گفت و باز شد

نورِ شمس از نَفَسِ گرمِ مسيحايِ تو است

 لطفِ مجنون ، از پيكرِ رازِ تو بود

 جذبه ي شيرين ، همه تقليدِ اشاراتِ تو بود

 نه درصدي به جز تو در سرا هست

 نه قمري از غيرِ تو حرفي بسرود

 لرزيد دنيا ، ترانه ي خشمِ تو گفت

 يا عاري گشته از توانِ حملِ تو خفت

 گفتگوي گُل و بلبل ، همه از سازِ تو بود

 جسمِ مردم ، همه از خاكِ تو شد

 روح و جان ، نغمه ي احساسِ تو بود.

 به كجا فرهادِ حيران , برسد محفلِ سجده ؟

 به جز آن سراي اميد ، كه تويي منشورِ رضوان

 كه رسد ساقيِ پيمان

 بخور از شرابِ عرفان ، سلامت گردد آن جميلِ ديوان

 منم آن مسافرِ گَرد ، كه رَسَم به گِردِ كعبه

 درِ كعبه باز گشته ست

 گر تويي صاحبِ كعبه ، ساجدي در تاز گشته ست.