ادراك - براي درويش سفيد - فرهاد نامي

از كجا تَراكِ ادراك گشودن ؟

 اين همه فهميدن ، شناختن ، دريافتن

 و در عمقِ نَفَس هاي ممنوعِ تنفس جو

 لحظه اي گُنگ گشتن ، تنگ گشتن ، مبهوت گشتن

 از كجا تَراكِ ادراك گشودن ؟

 لحظه اي زيِ آمدن

 لحظه اي بعد ، زيِ مردانه مردن

 و بر هياهوي نگراني ها ، سرِ تعظيم بردن

 لُچِ گُل بودن ، تَني بعد تيغ گشتن

 از گِل ، مُل بودن

 زماني در بُنِ سايه افكندن

 يا سَنِ ساتور گشتن

 به كجا ، اندر اين خانه گذشتن

 در كجا ، سالها درماندن

 به تسخيرِكجاها ماندن

 و مردن ، در بهتِ كجايي

 روي سياره اي بي خاك

 آتشي بي جان

و شراره هايي شرمگين از نبودنِ انسان

 و لحظه هاي آتش ها ، خاك شستن

 كه بخوان ، من آمده ام يا انسان

 و گشودنِ ادراك در هجاي كجايي

 سالها گم گشتن در جلدِ همزاد

 و پيدا شدن در مهدِ مراد ، همزاد را گم كردن

 از كجا تَراكِ ادراك گشودن ؟

 در عمقِ چاهِ زندگي ، مردن

 يا اشك در چاهِ فاصله ها ، بردن

 يا در پياله ي درويشي ، آب خوردن.

 از كجايي؟ دركجايي؟ به كجايي؟

 در عمقِ ساحلِ عرفان ، تا زانو رفتن

 تا سينه ي سَر شستن

 و باز گُم گشتن.

 سپس ، ميانِ آب را

 تراكِ ادراك گشودن

 از كجا تَراكِ ادراك گشودن ؟ ...