شب و نازي ، من و تب

بز بتونه از دور بزغالشو بشناسه

خيلي هم خوبه كه ما ميبينيم

ورنه خوب كفشامون لنگه به لنگه مي شد

اگه ما نمي ديديم از كجا مي فهميديم كه سفيد يعني چه ؟

كه سياه يعني چي؟

سرمون تاق مي خورد به در ؟

پامون مي گرفت به سنگ

از كجا مي دونستيم بوته اي كه زير پامون له مي شه

كلم يا گل سرخ ؟

هندسه تو زندگي كندوي زنبور چشم آدمه

سبزي سرو فقط يك سين از الباي نهاد بشري

خرمت رنگ گل از رگ گلي گم گشته است

عطر گل خاطره عطر كسي است كه نمي دانيم كيست

مي ايد يا رفته است ؟

چشم با ديدن رودونه جاري نمي شه

بازي زلف دل و دست نسيم افسونه

نمي گنجه كهكشون در چمدون حيرت

آدمي حسرت سرگردونه

ناظر هلهله باد و علف

هيجاني ست بشر

در تلاش روشن باله ماهي با آب

بال پرنده با باد

برگ درخت با باران

پيچش نور در آتش

آدمي صندلي سالن مرگ خودشه

چشمهاشو مي بخشه تا بفهمه كه دريا آبي است

دلشو مي بخشه تا نگاه ساده آهو را درك بكنه

سردمه

مثل پايان زمين

نازي

چطوري برگردم ؟

چه درازه سايه ام

چه كبود پاهام

من كجا خوابم برد ؟

يه چيزي دستم بود كجا از دستم رفت ؟

من مي خواهم برگردم به كودكي

قول مي دهم كه از خونه پامو بيرون نذارم

نازي : نمي شه

من : پابرهنه نمي شه برگردم ؟

نازي : پل برگشت توان وزن ما را نداره برگشتن ممكن نيست

من : براي گذشتن از ناممكن كيو بايد ببينيم

نازي : رويا را

من : رويا را كجا زيارت بكنم ؟

من : خواب به چشمام نمي آد

نازي : بشمار تا سي بشمار ... يك و دو

من : يك و دو

نازي : سه و چهار