بيكرانه

در انتهاي هر سفر

در ايينه

دار و ندار خويش را مرور مي كنم

اين خك تيره اين زيمن

پايوش پاي خسته ام

اين سقف كوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خداي دل

در آخرين سفر

در ايينه به حز دو بيكرانه كران

به جز زمين و آسمان

چيزي نمانده است

نديده اي مرا ؟