بخش 14

حاشا و ابدا
 كه مرا دلگيري
 از آسمان نيست
 اين سرشت ابر است كه ببارد
 اگر نبارد
 مرا راستي ادامه ي عمر چگونه است
ابر نمي بارد
عمر ادامه دارد
و مرا غزلي به ياد مانده است
 كه براي تو بخوانم
 ايستاده بودم كه بهار شد
 و غزل را بياد آوردم
خواندم
 تو مرده بودي
 حاشا و ابدا
كه نه تو را بياد دارم
 غزل را بياد دارم
 ابياتش شباهت به قصيده دارد