اين كيمياي هستي

با واژه هاي تو

من مرگ را محاصره كردم

در لحظه اي كه از شش سو مي آمد

آه اين چه بود اين نفس تازه باز

در ريه ي صبح

با من بگو چراغ حروفت را

تو از كدام صاعقه روشن كردي؟

بردي مرا بدان سوي ملكوت زمين

وين زادن دوباره

بهاري بود

امروز

احساس مي كنم

كه واژه هاي شعرم را

از روي سبزه هاي سحرگاهي

برداشته ام