ناكجا

من و شعر وجوبار

رفتيم و رفتيم

به آنجا رسيديم آنجا كه ديگر

نه جاي پاي كس بود

و نه آشنا بود

درختان به آيين ديگر

و مرغان به آيين ديگر

صدايي كه مي آمد از دور

صداي خدا بود

رها بود

به هنگام پرواز

از روي باغي به باغي

كسي زير بال پرستو و پروانه ها را

نمي كرد تفتيش

شقايق

ز طوفان نمي گشت خاموش

چراغش هميشه پر از روشنا بود

نمي دانم آنجا كجا بود

نمي دانم آنجا كجا بود