از دور ، در آيينه

ابري كه بر آن دره ها

خاموش مي بارد

سيلاب تندش

خواب شهر خفتگان را نيز

آشفته خواهد كرد

هر دور در آيينه نزديك است

وقتي تو

گلهاي زمستان خواب گلدان را

در لحظه اي كه عمر را بر آب مي ديدند

بردي كنار پنجره

بر سفره ي اسفند

صبحانه

با نور و نسيم كوچه

مهمان سحر كردي

آن ساقه هاي سرد افسرده

پشت حصير ساكت پرده

هرگز