با آب

تكرار مي شود

همچون ترانه هاي خراساني لطيف

در كوچه هاي كودكي من

چندان زلال و ژرف و برهنه ست

كاينك به حيرتم

كاين شعر عاشقانه ي پر شور و جذبه را

باران سروده است

يا من سروده ام؟

من چون درخت معجز زردشت

چون سرو كاشمر

با شاخ و برگ سبز بهاران

قد مي كشم به روشني صبح

از سايه هاي رودكناران

من آن نيم كه بودم

اين لحظه ديگرم

در خويش مي سرايم دريا و صبح را

تا رودخانه ي سخن نرمساز تو

اين گونه شاد

مي گذرد از برابرم

باران

چندان زلال شعر تو امشب

آيينه تصور و تصوير من شده ست

كاينك

به هر چه عشق و ترانه ست

ديوان خويش رابه تو تقديم مي كنم