بخش 2

تا بقيد غمش آورد خدا داد مرا

آنچه مي خواستم از بخت خدا داد مرا

رفع مخموري از آن چشم سيه دارد چشم

چشم دارم كه خرابي كند آباد مرا

نتوانم ز خدا داد بگيرم دادم

كاش گيرد ز خداداد خدا ، داد مرا

گر دلش سخت تر از سنگ بود نرم شود

بشنود گر شبي او ناله و فرياد مرا

من كه تا صبح دعا گوي تو هستم همه  شب

چه شود گر تو به دشنام كني ياد ، مرا

غم ندارم كه به بند تو گرفتار شدم

غمم آنست كه  ترسم كني آزاد مرا !