بخش 6

چه خونبها به از اين كشتگان كوي تو را  

كه بنگرند به محشر دوباره روي تو را

تمام گمشدگان ره تو ايم و كنيم ؛

بهر طريق كه باشيم جستجوي تو را

دم مسيح كه گويند روح پرور بود

يقينم آنكه به لب داشت گفتگوي تو را

ز غصه چون پر كاهي شود ز قصه ي من

اگر به كوه دهم شرح آرزوي تو را

سبو كشان محبت كشند دوش به دوش

اگر گناه دو عالم بود سبوي تو را

بخود مناز و مخند اينقدر به گريه ي من

كه آب چشم من افزوده آبروي تو را

ز آب ديده صبوحي وضو مساز كه خون

مضاف باشد و باطل كند وضوي تو را