بخش 7

صبر و قرارم دگر بيك نظر امشب

از تن و جانم ربود شوخ شكر لب

كاكل مشكين بدوش اوست نه بالله

هشته به سر آن نگار عنبراشهب

موي پريشش به عين طرفه كمنديست

يا كه ز مه واژگون شده است دو عقرب

بر جهد از گوي عاج صفه سيمش

زان صنم گلذار سينه و غبغب

دوش بُدم من غريق بحر تفكر

خواب مرا در  ربود در وسط شب

ديدمش آن يار بيوفا و ترش خو

آمد و بنشست و تكيه داد به معضب

گفت ز حجران من تو چند بسوزي؟

بحر شود بعد از اين ز وصل معذب

گفتمش آخر دو بوسه اي تو عطا كن

زخم دلم را بنه دواي مجرب

شوق جمال بتان به جهد صبوحي

گر بنمايد دو صد كتاب بمكتب