بخش 9

ديگر توانم از كف ، رفته است و ناتوانم

گفتي: تو مي تواني ! گفتم: نمي توانم !

گاهي كرخت و لمسم ، گه گاه بي بلوغم

سرد است چاي صبحم ، يخ كرده استكانم

رازي است در نگاهت شرمنده و صميمي

هي خشك شد دهانم ، هي لال شد زبانم

با احتياط و خوانا ، با اشتياق و وسواس

هي نامه مي نويسم ، اما نمي رسانم !

بي فايده است خورشيد از دورها و حالا

سرما نفوذ كرده است تا مغز استخوانم

سي سال رفته از آن رفتار ناگهانت

سي سال رفته اما ، من سخت نوجوانم !