غزل تن

تن تو مطلع تابان روشنايي هاست
 اگر روان تو زيباست از تن زيباست
 شگفت حادثه اي نادر ست معجزه طبع
 كه در سراچه ي تركيب چون تويي آراست
 نه تاب تن كه برون مي زند ز پيراهن
 كه از زلال تنت جان روشنت پيداست
كه اين چراغ در ايينه ي تو روشن كرد؟
 كه آسمان و زمين غرق نور آن سيماست
 ز باغ روي تو صد سرخ گل چرا ندمد
 كه آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست
 مگر ز جان غزل آفريده اند تنت
 كه طبع تازه پرستم چنين بر او شيداست
 نه چشم و دل كه فرومانده در گريبانت
كه روح شيفته ي آن دو مصرع شيواست
 نگاه من ز ميانت فرو نمي ايد
هزار نكته ي باريك تر ز مو اينجاست
 حريف وسعت عشق تو سينه ي سايه ست
 چو آفتاب كه ايينه دار او درياست