رحيل

فرياد كه از عمر جهان هر نفسي رفت
 ديديم كزين جمع پركنده كسي رفت
 شادي مكن از زادن و شيون مكن از مرگ
زين گونه بسي آمد و زين گونه بسي رفت
 آن طفل كه چو پير ازين قافله درماند
 وان پير كه چون طفل به بانگ جرسي رفت
از پيش و پس قافله ي عمر ميدنيش
گه پيشروي پي شد و گه باز پسي رفت
 ما همچو خسي بر سر درياي وجوديم
 درياست چه سنجد كه بر اين موج خسي رفت
 رفتي و فراموش شدي از دل دنيا
 چون ناله ي مرغي كه ز ياد قفسي رفت
رفتي و غم آمد به سر جاي تو اي داد
 بيدادگري آمد و فريادرسي رفت
 اين عمر سبك سايه ي ما بسته به آهي ست
 دودي ز سر شمع پريد و نفسي رفت