هنر گام زمان

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
 اي بس غم و شادي كه پس پرده نهان است
 گر مرد رهي غم مخور از دوري و ديري
 داني كه رسيدن هنر گام زمان است
 تو رهرو ديرينه ي سر منزل عشقي
 بنگر كه ز خون تو به هر گام نشان است
 آبي كه بر آسود زمينش بخورد زود
 دريا شود آن رود كه پيوسته روان است
 باشد كه يكي هم به نشاني بنشيند
 بس تير كه در چله ي اين كهنه كمان است
 از روي تو دل كندنم آموخت زمانه
 اين ديده از آن روست كه خونابه فشان است
دردا و دريغا كه در اين بازي خونين
 بازيچه ي ايام دل آدميان است
 دل بر گذر قافله ي لاله و گل داشت
 اين دشت كه پامال سواران خزان است
 روزي كه بجنبد نفس باد بهاري
 بيني كه گل و سبزه كران تا به كران است
 اي كوه تو فرياد من امروز شنيدي
 دردي ست درين سينه كه همزاد جهان است
 از داد و داد آن همه گفتند و نكردند
 يارب چه قدر فاصله ي دست و زبان است
خون مي چكد از ديده در اين كنج صبوري
 اين صبر كه من مي كنم افشردن جان است
 از راه مرو سايه كه آن گوهر مقصود
گنجي ست كه اندر قدم راهروان است