چندمين هزار اميد بني آدم

گفتم كه مژده بخش دل خرم است اين
مست از درم در آمد و ديدم غم است اين
 گر چشم باغ گريه ي تاريك من نديد
 اي گل ز بي ستارگي شبنم است اين
 پروانه بال و پر زد و در دام خوش خفت
 پايان شام پيله ي ابريشم است اين
باز اين چه ابر بود كه ما را فرو گرفت
 تنها نه من ، گرفتگي عالم است اين
اي دست برده در دل و دينم چه مي كني
 جانم بسوختي و هنوزت كم است اين
 آه از غمت كه زخمه ي بي راه مي زني
 اي چنگي زمانه چه زير و بم است اين
 يك دم نگاه كن كه چه بر باد مي دهي
 چندمين هزار اميد بني آدم است اين
گفتي كه شعر سايه دگر رنگ غم گرفت
 آري سياه جامه ي صد ماتم است اين