كمند مهر

چو شبروان سرآسيمه ، گرد خانه مگرد
 تو خود بهانه ي خويشي پي بهانه مگرد
 تو نور ديده ي مايي به جاي خويش در اي
 چنين چو مردم بيگانه گرد خانه مگرد
 تويي كه خانه خدايي بيا و خود را باش
 برون در منشين و بر آستانه مگرد
زمانه گشت و دگر بر مدار بي مهري ست
 تو بر مدار دل از مهر و چون زمانه مگرد
چو تير گذشتي ز هفت پرده ي چشم
 كنون كه در بن جاني پي نشانه مگرد
 بهوش باش كه هرنقطه دام دايره اي ست
 تو در هواي رهايي درين ميانه مگرد
 كمند مهر نكردي ز گيسوان بلند
دگر به گرد سر من چو تازيانه مگرد
 تو شعر گمشده ي سايه اي ، شناختمت
 به سايه روشن مهتاب خامشانه مگرد