گهواره خالي

عمري ست تا از جان و دل ، اي جان و دل مي خوانمت
 تو نيز خواهان مني ، مي دانمت ، مي دانمت
 گفتي اگر داني مرا ايي و بستاني مرا
 اي هيچكاه نكجا ! گو كي ، كجا بستانمت
 آواز خاموشي ، از آن در پرده ي گوشي نهان
 بي منت گوش و دهان در جان جان مي خوانمت
منشين خمش اي جانخوش اين سكني ها را بكش
 گر تن به آتش مي دهي چون شعله مي رقصانمت
 اي خنده ي نيلوفري در گريه ام مي آوري
 بر گريه مي خندي و من در گريه مي خندانمت
 اي زاده ي پندار من پوشيده از ديدار من
 چو كودك ناداشته گهواره مي جنبانمت
 اي من تو بي من كيستي چون سايه بي من نيستي
 همراه من مي ايستي همپاي خود مي رانمت