توتيا

مهي كه مزد وفاي مرا جفا دانست
 دلم هر آنچه جفا ديد ازو وفا دانست
 روان شو از دل خونينم اي سرشك نهان
 چرا كه آن گل خندان چنين روا دانست
 صفاي خاطر ايينه دار ما را باش
 كه هر چه ديد غبار غمش صفا دانست
گرم وصال نبخشند خوشدلم به خيال
 كه دل به درد تو خو كرد و اين دوا دانست
 تو غنچه بودي و بلبل خموش غيرت عشق
به حيرتم كه صبا قصه از كجا دانست
 ز چشم سايه خدا را قدم دريغ مدار
 كه خاك راه تو را عين توتيا دانست