بعد از نيما

با من بي كس تنها شده ، يارا تو بمان 
 همه رفتند ازين خانه ، خدا را تو بمان
 من بي برگ خزان ديده ، دگر رفتني ام
 تو همه بار و بري ، تازه بهارا تو بمان
داغ و درد است همه نقش و نگار دل من
 بنگر اين نقش به خون شسته ، نگارا تو بمان
زين بيابان گذري نيست سواران را ، ليك
دل ما خوش به فريبي است ، غبارا تو بمان
 هر دم از حلقه ي عشاق ، پريشاني رفت
 به سر زلف بتان ، سلسله دارا تو بمان
 شهريارا تو بمان بر سر اين خيل يتيم
 پدرا ، يارا ، اندوهگسارا تو بمان
سايه در پاي تو چون موج چه خوش زار گريست
 كه سر سبز تو خوش باشد ، كنارا تو بمان