بيداد همايون

فتنه ي چشم تو چندان ره بيداد گرفت
 كه شكيب دل من دامن فرياد گرفت
 آن كه ايينه ي صبح و قدح لاله شكست
 خك شب در دهن سوسن آزاد گرفت
آه از شوخي چشم تو ، كه خونريز فلك
 ديد اين شيوه ي مردم كشي و ياد گرفت
 منم و شمع دل سوخته ، يارب مددي
كه دگرباره شب آشفته شد و باد گرفت
 شعرم از ناله ي عشاق غم انگيزتر است
داد از آن زخمه كه ديگر ره بيداد گرفت
سايه ! مكشته ي عشقيم ، كه اين شيرين كار
 مصلحت را ، مدد از تيشه ي فرهاد گرفت