پژوك

دل شكسته ي ما همچو اينه پك است
 بهاي درنشود گم اگرچه در خك است
 ز چك پيرهن يوسف آشكارا شد
 كه دست و ديده ي پكيزه دامنان پك است
 نگر كه نقش سپيد و سيه رهت نزند
 كه اين دو اسبه ي ايام سخت چالك است
 قصور عقل كجا و قياس قامت عشق
 تو هرقبا كه بدوزي به قدر ادرك است
سحر به باغ درآ كز زبان بلبل مست
 بگويمت كه گريبان گل چراچك است
 رواست گر بگشايد هزار چشمه ي اشك
 چنين كه داس تو بر شاخه هاي اين تك است
 ز دوست آنچه كشيدم سزاي دشمن بود
 فغان ز دوست كه در دشمني چه بي بك است
 صفاي چشمه ي روشن نگاه دار اي دل
 اگر چه از همه سو تند باد خاشك است
صداي توست كه بر مي زند ز سينه ي من
 كجايي اي كه جهان از تو پر ز پژوك است
 غروب و گوشه ي زندان و بانگ مرغ غريب
بنال سايه كه هنگام شعر غمنك است
 دل حزينم ازين ناله ي نهفته گرفت
 بيا كه وقت صفيري ز پرده ي رك است