كهربا

 من نه خود مي روم ، او مرا مي كشد
 كاو سرگشته را كهربا مي كشد
 چون گريبان ز چنگش رها مي كنم
 دامنم را به قهر از قفا مي كشد
 دست و پا مي زنم مي ربايد سرم
 سر رها مي كنم دست و پا مي كشد
 گفتم اين عشق اگر واگذارد مرا
 گفت اگر واگذارم وفا مي كشد
 گفتم اين گوش تو خفته زير زبان
 حرف ناگفته را از خفا مي كشد
 گفت از آن پيش تر اين مشام نهان
 بوي انديشه را در هوا مي كشد
 لذت نان شدن زير دندان او
 گندمم را سوي آسيا مي كشد
 سايه ي او شدم چون گريزم ازو ؟
 در پي اش مي روم تا كجا مي كشد