خاكستر

چون خواب ناز بود كه باز از سرم گذشت
 نامهربان من كه به ناز از برم گذشت
 چون ابر نوبهار بگريم درين چمن
از حسرت گلي كه ز چشم ترم گذشت
 منظور من كه منظره افروز عالمي ست
 چون برق خنده اي زد و از منظرم گذشت
آخر به عزم پرسش پروانه شمع بزم
 آمد ولي چو باد به خكسترم گذشت
 درياي لطف بودي و من مانده با سراب
 دل آنگهت شناخت كه آب از سرم گذشت
 منت كش خيال توام كز سر كرم
همخوابه ي شبم شد و بر بسترم گذشت
جان پرورست لطف تو اي اشك ژاله ، ليك
 دير آمدي و كار گل پرپرم گذشت
 خوناب درد گشت و ز چشمم فرو چكيد
هر آرزو كه از دل خوش باورم گذشت
 صد چشمه اشك غم شد و صد باغ لاله داغ
هر دم كه خاطرات تو از خاطرم گذشت
خوش سايه روشني است تماشاي يار را
 اين دود آه و شعله كه بر دفترم گذشت