كوچه هاي شعر

افق تاريك و دل تاريك
شب از جادوگران سكه باز اختران ، تنها
لطيف آسمان تسخير پاك آلاي ابري چرك و آلوده
خمش ، بار افكنديه ، تنبل ايين ، اشتران كوه خوابيده
افق خالي و شب بيمار
گره بگسسته زير دست پير ذهن
روان بر جاده هاي چرب هر دانه ز تسبيح ظريف ياد
گران پا مرغ كور خستگي از خاك چيدنشان
به دور چشمه سار چشم ، چشم آهوان خاطره ها
زده حلقه بسان قطره هاي اشك بر مژگان
كند در جاده ي دور صدايي ، گوش تيز ، اسب نجيب هوش
سواران ريزدش بر آبسار چشم و جويدشان ، نبيندشان
گره بگسسته زير دست پير فكر
سبك انديشه ها هر يك روان در جاده اي
چون زورقان از ساحل بندر
سپيده جو ، سياه سايه ي ترديد
نهد آهسته پا در بيشه ي وسواس
خميده ياغي اسبان افق از تشنگي دشت ها بر جدول دريا
غبار جاده ي مهتابشان آبشخور آلوده است
سگ شب پاسدار حادثه هاي نهان بر ساحل آسوده است
هراسان طفل دل پاي تپش از نيش خار موذي هر لحظه اش مجروح
دود شيب و فراز تپه هاي عمر را در جستجوي سايه خويش
رود تا بر فراز آخرين قله نفس گير و عطش در چشم
ببيند دور دست شهرهاي رنگ زندگاني را
ببيند بر سمند آرزو چابك سواري جواني را
افق تاريك و شب جاري
ز قلب صخره ي چركين و پير جهل
تراود زيبق آسا چشمه سار شعر
شتابد دست هر مصرع درون سينه هر دشت
دمد بر تكمه ي پستان هر دانه تب شهوت
گريزد دست هر مصرع به صندوق پر از الماس هاي ياد
شتابد پاي هر مصرع ميان كوچه هاي ساكت شهر بزرگ دوستي
تا خانه ي معهود
شتابد مرد هر مصرع درون بستر ممنوعه ي معبود
رود پيغام هر مصرع به شهر دودنك دشمني ها
شبان تاريك و شهر آرام
دلان از باده ي درد غريب خويش ناهشيار
گرفته كولبار عشق ها بار امانت هر يكي بر دوش
غمين در كوچه هاي شهر مي گردند
چو سرگردان يهودان ، كاسب آوارگي خويش
تپش ها هلهله افكنده خواب آباد شب را
مي رود تا آسمان ها چاوشي آه
هوس هاي بلند اميد كوته دست
كمند ماهتاب افكنده بر دندانه ي هر قصر
سر از پندار رنگين غرفه ها سرشار عطر و دود
دريغا اين تناور قصرها كوتاه
دريغا پنجه ها چالاكتر مي بود
غمان بسيار و شهر خفته در جنبش
به يورت خالي شب مي چرد كفتار پير روز
ز صندوق پر از سنگ و كلوخ خاطره ها مي رمد دست لطيف شعر
غبار شهر غارت ديده ي رؤيا
گرفته آسمان ذهن را تاريك
سواد منظر انديشه ها گم مي شود از چشم انديشه
سپيدي مي كشد بر شيشه ها و پله ها انگشت
سياهي مي زند در سنگ چشم خستگان ريشه