ديدارهاي ساحلي

زن هاي ساحلي به زبان سواحلي حرف نمي زنند
به زبان مس و قلع مي گويند
و همين كه ديگ هاي شسته را
از آب شور دريا خالي كردند
اجاق هاي كومه ها گر مي گيرند
و خشم نثار كودكان باريك مي كنند
و اشتهاي بي كرانه
زنان ساحلي به زبان قلع هم نمي گويند ديگر
به زبان گوشت مي گويند كه در خانه نيست
در زخم هايي است
كه كودكان باريك از آنها بر خشت مي افتند
و قطار مي شوند سوي ديگ هاي بي ماهي
زنان ساحلي به زبان عشق نمي گويند كه در كومه نيست
به زبان مرگ مي گويند كه مردان سوخته را شب ها
با دهان هاي گردابي مي بلعد