شاخ قوچ و ناخن من

قوچ پيشاهنگ
شاخ هاي ستبر برگشته ي تو
آب هاي منجمد شده ي درون تواند
هر بندي تجسد سالي
از چند بركه آب خورده اي
و چند گلوله ي به خطا رفته
ميانه ي اين بندها را شيار زده است
خوشا به حالت
تو از اين معما هيچ نمي داني
موهاي من
شيهه هاي منجمد شده ي قلب تازيانه خورده اند
و ناخن هايم را
پلنگ هاي ماه گير
كه از آبخور جگرم فرا جهيده اند
سنگ شده اند ميان قله و ماه
سپيدي گردن كدام آهو
بر من تابيده ، پري زده ام كرده
از چند چشم رموك
اين همه غرق شبنم شده ام ؟
بدان به حال من
كه از اين همه معما هيچ نمي دانم