صداي گمشده

گهگاه اگر به سمت هجاهاي دودزده وا مي چرخيم
از ترس آن است كه
طنين جوان ولوله ي رمبو را در سفينه هاي كهنه برده فروشان
بيهوده جا گذاشته باشم
صداي تو اما
همواره از آفاق دور اينده طنين خواهد افكند
اين است كه هنوز
با تير كمان كودكي است در جنگل ها
در جستجوي طوي پيري هستي كه نه تنها پرهايش كه صداي
سبز آهنگش نيز زرد گريده
اما هنوز نام يك ناخداي يك چشم و يك پا را
تكرار مي كند