وصف

ناشي نيستن تا ندانم
ماتيك تيره اي كه لبانت را جگري تر كرده
هارموني چشمان و گيسوي نيمه حناييت را به طنين مي آورد
تا سپيدي چهره ات سكوت سپيد شعر باشد
ناشي نيستم تا ندانم
در غنج لباس و رفتار سبكسرانه
چه مي پركني در فضا
كه اگر اين گونه بود
پروانه اي بودم كه شكوفه هاي به را نمي شناسد