ديدار پنجم

چه نگاه كني چه نه چه بخواهي چه نه
اين شم من است كه ترا سر مي كشد
اين نگاه من است كه با هر تاب طره ات
سپيده اي از ماه ي رموك مي دزدد
نه حيرت گيل گمش ن دل شكسته ي حافظ
شانه اي كه در گيسوان تو پارو مي كشد
قايقي را به ظلمات مي برد
كه تنها سرنشين چشم جهنمي من است
چه نگاه كني چه نه چه نخواهي چه
سرانجام
همان سپيده هاي ماه رموك مقصد همه ي سفرهاي دوزخي است