از سرد به سنگ

از تخت به سردخانه از سردخانه به سنگ
از سنگ به خاك
از ما عبور كردي
انگار نه انگار كه ما گوشت و استخوان بوديم
نه انگار كه ديوار
از ما عبور كردي
از سرد به سنگ
نتوانستم ببينمت
پشت درها و پارچه هاي بسته
نگذاشتند ببينمت
تنها بر تخت كه بودي مي ديدمت
خاموش
دوازده روز خاموش و دور ، دورتر از حالا
كه هرگز نخواهمت ديد