شال براي گردن من

به رسم قوم اش
شال گشاده بر گردن رهانده سيروس
با خاطر مويهي من به خاطر تو كه رفته اي
شال گشاده بر گردن رهانده اند
شاعران خوزستان من
حالا بگو
شال ي كه ندارم من
پس چه گشايم و رهانم بر گردن ؟
اي كاش تو نيز
گوگريو ي مي خواندي ، هرمز
واگويه اي
كه خم كند پازنان كوهي را به حيرت
بر تنگه تي كه قافله از آن
بي زنگ مي گذرد
و مي برد تاقه هاي كفن به كهكشان
براي برادران باستاني ام
تا شالي از خيال بياورد
براي گردن من