سرود راهزن پير

آن را به نام من كن
گنج سياه سوزان را
مگذار سحر ماه برافسايدش
آن را به نام من باش
تا نسل تابناكي از آتش
كهسارهاي تاريك را
از نو به سايه روشن تشويش اندايد
و خواب شهر اخته به گردابي از افعي آميزد
از نسل ياغيان قديمي
دارم به فتح باغ تو مي آ’م
بر بام شو
خورشيد را به دامن پنهان كن
و ماه را كنار پنجره گردن بزن
و شمع را بكش
شب را به نام من باش
آن را به خواب من بخش
وان آبدار ژرف عقيقش را
مگذار زهر افعي خاكسترش كند
گيسو ميان پنجره بگذار
دارم به فتح خواب تو مي ايم