دو سوي پرده

اگر اين پرده گلدار كهنه را پس بزنم
هر آنچه ببينم بيزارم خواهد كرد
اگر كنارش بزنم
نمي دانم چرا اما مي دانم
كه كوه فرو خواهد ريخت روي روياهايم
و آب ترانه هايم را در حنجره ام خاموش خواهد كرد
اگر كنارش بزنم
بيد مجنون تاريك
چهره از وحشت خواهد پوشاند و
بادام بنان اين حراميان دوباره سرازير شده از نشيب
يك سر به اتاقم خواهند آمد و به سمت تپش هايم
سرازير خواهند شد
نه ! كنارش نمي زنم اين بار
خواهم گذاشت خيال ها با كاغذها بازي كنند
و فكر
پياپي
هي
سيگار دود كند
و حراميان خسته همچنان به سراشيب تند بپوسند