زنجير عدل و سنگ ها

سگ را
تنها براي گدايان و ياغي ها مي بندند
زيرا كه بوي ارباب ها هميشه يكي است
و آشنا
از پلكان مداين فرود مي ايم
ناني نخواسته بودم
تنها فروغ فسفري عدل
فراز سردر ايوان
چشمان زودباورم را
فريفته بود
و بر كنار دجله
آرام و تلخاكام قدم مي زنم
تنها الاغ هاي فرتوت تن به سللسه ي عدل مي سايند
تا خارش جرب را لختي فرو نشانند
و آنگاه
كنج طويله اي و بافه قصيلي
روح فقير آنها را كافي است
سگ را
تنها براي گدايان و ياغي ها
از بند مي گشايند
وقتي كه سنگ را البته بسته باشند
زيرا كه بوي ارباب ها و الاغ ها هميشه يكي است
و آشناي مشام سگ